El Pinche Holandés

Jump to Comments

Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.

Vandaag: Michiel Hulshof, correspondent voor onder meer het weekblad Vrij Nederland in China.

Michiel Hulshof (1976) houdt vanuit de dampende metropool Shanghai het Nederlandse publiek op de hoogte van de ontwikkelingen in China. Hij is de vaste medewerker voor Vrij Nederland in de Volksrepubliek, maar schrijft ook voor Onze Wereld, het ANP en De Pers.

Ben je het correspondentschap zomaar ingerold? Of heb je het altijd al geambieerd?

Michiel: ‘Ik heb altijd een internationale interesse gehad, al voordat ik in de journalistiek belandde. Tijdens mijn studie geneeskunde heb ik meerdere keren voor korte en langere periodes in het buitenland gezeten (Spanje, Hongarije, Griekenland). Als journalist heb ik in 2006 twee maanden in Berlijn voor de Tageszeitung gewerkt, als onderdeel van een Nederlands-Duits uitwisselingsprogramma. Het was voor mij dan ook niet meer dan logisch dat ik voor langere tijd naar het buitenland zou vertrekken, al dan niet als journalist.’

China ligt niet naast de deur. Hoe ben je daar terecht gekomen?

‘In augustus 2007 heb ik samen met mijn vriendin een ticket gekocht naar Shanghai om te zien of we daar een bestaan konden opbouwen. We werden allebei aangetrokken door China, een land waar ‘het’ naar mijn gevoel op dit moment allemaal gebeurt. Ik had toen 6 jaar werkervaring als journalist, maar ik had me niet direct voorgenomen dat ik in China ook als correspondent zou gaan werken. Het had in mijn ogen ook anders kunnen gaan. Wel had ik met Vrij Nederland een vrijblijvende afspraak gemaakt dat ik zo nu en dan een artikel zou leveren. De dag voor mijn vertrek belde ook het ANP of ik hun China-correspondent wilde zijn. Het is dus min of meer zo gelopen.’

‘China is om twee redenen een lastig land voor buitenlandse journalisten. In de eerste plaats natuurlijk de taal. Ik heb me vrijwel meteen ingeschreven voor een intensieve opleiding Chinees aan de Jiaotong universiteit, maar het duurt jaren voordat je het vloeiend spreekt. Als journalist ben je dus altijd afhankelijk van een goede assistent die afspraken maakt en vertaalt tijdens interviews. In de tweede plaats kent China geen vrije pers, waardoor je voor je gevoel ‘afgesneden’ bent van betrouwbare informatie. Je moet je constant afvragen of wat je hoort wel helemaal klopt.’

Is je correspondentschap uiteindelijk geworden wat je ervan verwacht had?

‘Het valt mee in de zin dat er duizenden verhalen te vertellen zijn over dit land. De interesse vanuit Nederland naar informatie uit deze nieuwe reus is groot. Maar de inkomsten vallen tegen. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is het leven in Shanghai ongeveer even duur als in Amsterdam. Hoewel het huren van een woning wat goedkoper is, kost het uitgaansleven bijvoorbeeld meer. Om de verzekeringen niet te vergeten.

De Nederlandse media betalen tegelijkertijd weinig. De ouderwetse correspondent die op een vast contract naar het buitenland wordt gestuurd is aan het verdwijnen. Het is gek; juist in een tijd dat de wereld globaliseert geven Nederlandse media steeds minder geld uit aan een deugdelijke buitenlandverslaggeving. Bovendien worden verhalen van over de grens steeds vaker geproduceerd door de bureauredactie in Nederland op basis van berichten van de (internationale) persbureaus. Hierdoor stijgt het papegaai-niveau en bereiken veel goede, interessante en verrassende verhalen de media niet. Dit is meteen ook een van de redenen waarom ik samen met Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen, twee België-correspondenten, Grenspost.com ben begonnnen, een wereldwijd netwerk van Nederlandstalige correspondenten. Samen denken we sterker te staan. Als we een startkapitaal weten te vinden, moet Grenspost uitgroeien tot de Nederlandstalige site voor buitenlandnieuws.

Zelf verken ik ook andere, nieuwe manieren om achtergrondjournalistiek te bedrijven. Samen met architect/fotograaf Daan Roggeveen heb ik het Go West Project opgezet, een onderzoek op het snijvlak van journalistiek en architectuur naar de nieuwe metropolen in midden- en west-China. Uiteindelijk moet het uitmonden in een boek. Voor dit project hebben we funding aangevraagd bij verschillende architectuurfondsen zoals het fonds BKVB en de HGIS-gelden. Daarnaast hopen we delen als voorpublicatie in o.a. Vrij Nederland te kunnen plaatsen. Deze constructie maakt het mogelijk diepgravende buitenlandjournalistiek vanuit China te blijven bedrijven.’

Bezoek hier de website van Michiel Hulshof.