El Pinche Holandés

Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.

Vandaag: Olivier van Beemen, standplaats Parijs voor onder anderen Het Financeele Dagblad en Elsevier. Olivier houdt ook uitgebreide weblog Parijsblog bij, over het leven in Frankrijk.

door Jan-Albert Hootsen

Olivier van Beemen (29) studeerde Frans en Journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam en werkte tussen 2002 en 2004 voor Het Parool in Parijs. Sinds 2003 zijn daar Elsevier, de GPD en Het Financieele Dagblad bijgekomen. “Daarnaast werk ik ook incidenteel voor talrijke andere geschreven media en af en toe voor de radio. Ik maak vooral achtergrondverhalen, interviews, reportages en analyses.”

Olivier: “Ik wilde vanaf mijn negentiende niets anders worden dan correspondent in Parijs. Dat zei ik ook bij het toelatingsgesprek voor de minor journalistiek die ik gevolgd heb aan de UvA, waar me duidelijk is gemaakt dat ik van geluk mag spreken als ik eerst op mijn laarzen verslag zou mogen doen van varkenspest of brandjes. Na mijn stage op de buitenlandredactie van Het Parool mocht ik het voor die krant direct al proberen in Parijs. Ik was nog half-student, want moest mijn scriptie nog schrijven. Inmiddels wil ik ook wel eens ergens anders kijken, bijvoorbeeld in de VS.”

Olivier van Beemen

“Ik was student Frans, kende Parijs al redelijk en was simpelweg uitzinnig dat ik geld zou krijgen om daar te wonen. Speciale voorbereiding had ik niet nodig.”

“In Frankrijk is het erg wennen dat je vrijwel nooit gemakkelijk iemand te spreken krijgt of dat mensen niet terugbellen als ze dat zeggen. Als vertegenwoordiger van een Nederlands medium stel je niet zo veel voor. Dat is best lastig, zeker als je niet zo veel ervaring hebt en nog niet zo bijdehand bent. Verder was het de eerste twee jaar ook financieel niet altijd even makkelijk. Ik verdiende best aardig, maar betalingen laten vaak op zich wachten of zijn lager dan je hebt afgesproken. Parijs is een dure stad en ik woonde erg klein.”

“Ik heb het altijd fantastisch gevonden. Reizen, mooie verhalen maken, interessante mensen ontmoeten en daar betaald voor krijgen: wie droomt er niet van? Ik leer de Fransen steeds beter begrijpen, heb meer zelfvertrouwen en deins er niet voor terug af en toe behoorlijk op mijn strepen te staan als er weer eens moeilijk wordt gedaan over iemand die ik zou willen spreken. Bovendien heb ik nu goede opdrachtgevers die me altijd voldoende werk bieden. Soms bijna te veel!”